Logo

Q&A

The Mom Talks with… Anna van den Breemer

Samen met haar man Özcan Akyol, dochter Mia (3) en zoon Baran (2) woont Anna in het pittoreske centrum van Deventer. Anna werkt als journalist voor de Volkskrant en schrijf veel over opvoeden. In haar opvoedrubriek behandelt zij elke week een ander onderwerp waar ouders tegenaan lopen. Daarnaast schrijft zij samen met haar man een dubbelcolumn voor Viva Mama. Vandaag komt haar tweede boek ‘Alle ouders klungelen maar wat aan’ uit en wij willen hier natuurlijk alles over weten.

©Barbara Trienen

Gefeliciteerd met je boek ‘Alle ouders klungelen maar wat aan.’ Hoe was het om het eerste exemplaar in handen te hebben?

Het is een heerlijk gevoel om het boek waar je zo lang aan hebt gewerkt eindelijk vast te kunnen houden. Ik schrijf veel voor de krant en de site van de Volkskrant, maar een boek is toch anders. Dat zet je in de kast en is er voor altijd.

Slapen, driftbuien, vakantie met kids, seksuele voorlichting. Alles komt aan bod. Welke topics spelen op dit moment in jouw leven?

Bijna allemaal! Gelukkig gaat het bij ons tegenwoordig beter met de nachten. Mijn kinderen hebben nooit een nacht doorgeslapen het eerste jaar, dus dat was flink aanpoten. Nu ze wél slapen, vraag ik me af hoe ik dat in godsnaam al die tijd heb gedaan (vijf koffie per dag!). Mia en Baran zijn temperamentvolle kinderen dus er zijn de nodige driftbuitjes, maar daar tegenover staat dat ze óók heel vrolijk zijn. Ik merk wel dat het makkelijker wordt nu ze samen kunnen spelen. Ik heb gister zowaar een tijdschriftje kunnen lezen op de bank terwijl zij bezig waren met het spel ‘we gaan op vakantie’ (wat in de praktijk betekent dat ze al hun speelgoed op een grote hoop leggen waardoor de netjes opgeruimde huiskamer binnen no time verandert in een slagveld).

Sta je ondanks dat je veel andere ouders helpt zelf nog weleens met de handen in het haar?

Echt wel! Veel van de onderwerpen die ik behandel in het boek zijn begonnen vanuit mijn eigen frustraties of vragen. Bijvoorbeeld mijn dochter die opeens als 1-jarige bijna geen groente meer at. Wat moet je dan? Of: hoe je de ochtendspits minder stressvol maakt, zodat je wél op tijd de deur uitkomt met tweede kinderen en drie tassen.

Zijn deze momenten de inspiratie voor een nieuw topic? En hoe pak je dit aan?

Als ik een interessant onderwerp heb, ga ik research doen: ik kijk welk wetenschappelijk onderzoek er is gedaan naar dit onderwerp en welke experts ik hierover kan bellen. Dat kan een hoogleraar zijn of een pedagoog. Als het kan, probeer ik de adviezen thuis uit om te zien of het werkt. Ik ben journalist maar ik bekijk mijn tekst ook als moeder: hebben andere ouders hier écht wat aan? Zijn het geen standaard tips (‘rustig blijven’) die je overal al leest?

Je hebt zelf nog kleine kids, maar behandelt ook onderwerpen m.b.t. grotere kids en zelfs pubers. Hoe vergaar je jouw informatie?

Gelukkig heb ik veel collega’s met puberkinderen. Hun verhalen bij de koffieautomaat geven mij input.

©Barbara Trienen

Je adviseert en schrijft met veel humor. Is humor de basis om veel problemen op te lossen?

Ik geloof erg in humor en zelfspot om het leven lichter te maken. Zeker ook als ouder met chronisch slaapgebrek en een drukke baan. Soms loopt het allemaal in de soep. Gister nog stond ik buiten op het centrale plein in Deventer en mijn zoon weigerde te gaan zitten in de kinderwagen. Brullen, gestrekte beentjes, de meeste ouders zullen zo’n moment wel herkennen. Ik stond daar te zweten in mijn jas en voelde dat veel mensen naar ons keken. Dan ben ik binnensmond wel even aan het vloeken, maar eigenlijk vind ik het ook een grappige situatie.

Alle ouders klungelen maar wat aan. Moeten we dit niet gewoon accepteren en met de flow meegaan? Niemand is ten slotte perfect en niemand doet het perfect.

Ja! Er zullen altijd momenten zijn waarop je het als ouder minder slim aanpakt dan je zou willen. Je snauwt even naar je dochter omdat je gestrest bent door werk, of je gebruikt een snoepje als omkoopmiddel. Dat je sowieso ‘fouten’ gaat maken vind ik ergens ook wel een bevrijdend idee. Niemand is perfect. En is dat niet een veel beter voorbeeld voor je kinderen dan de perfecte mama op papa?

De kinderen van nu krijgen 2 keer zoveel aandacht van de ouders dan wijzelf kregen in onze jeugd. Krijgen hierdoor niet juist onzelfstandige kinderen die helemaal niet klaar zijn voor de echte wereld?

Je hebt natuurlijk de term ‘curlingouder’: vaders en moeders die alle teleurstellingen in het leven van hun kind willen wegnemen. Het is een begrijpelijke reflex (want wie ziet z’n kind nou graag ongelukkig?), maar kinderen leren veel van die tegenvallers.

©Margriet Hoekstra voor Viva Mama

Ik denk dat veel werkende ouders zich schuldig voelen, en dit compenseren door op hun vrije dagen honderd procent aanwezig te zijn. Terwijl we vandaag de dag meer tijd doorbrengen met onze kinderen dan voorheen. Er is dus weinig reden om je schuldig te voelen. Denk je dat huisvrouwen vroeger de hele dag hun kinderen aan het voorlezen waren of met de blokken speelden? Echt niet. Die hadden véél kinderen en een huishouden te runnen….

Zijn er fases van jouw eigen kids zoals de pubertijd waar je stiekem een beetje bang voor bent?

Pubers gaan zich hoe dan ook afzetten tegen hun ouders, de één heftiger dan de ander. Hoewel ik weet dat het gezond is, lijkt me dat toch lastig. Ik schaamde me vroeger dood voor mijn moeder die in haar bordeauxrode regenjas liedjes zong op de fiets. Waarschijnlijk gaat Mia zich later óók schamen voor mij. Dat is een raar idee. Juist omdat ze nu nog zo graag willen knuffelen.

Last but not least. Wat is jouw ultieme tip voor andere moeders? Naast het lezen van jouw boek natuurlijk haha.

‘Laat je niet gek maken door ‘hoe het heurt’. Er zijn veel meningen en oordelen over de juiste manier van opvoeden: hoe lang je borstvoeding hoort te geven, hoeveel tv er gekeken mag worden, dat je altijd netjes aan tafel moet eten ’s avonds. Ik denk dat ouders die zich soms onzeker voelen of ze het wel goed doen, best wat meer hun eigen intuïtie mogen volgen. Doe wat werkt voor jou en jouw gezin, want iedereen is anders. Ik denk soms wel: als de kinderen later groot zijn, ga ik mezelf voor mijn kop slaan dat ik me druk heb gemaakt om zulke kleine dingetjes. Geniet van elkaar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *