Blogs

Editor’s note Muriël: en daar gaat nr. 2 naar school

Alweer ruim 3 jaar geleden ging Livia voor het eerst naar school. Zij had er zin in, ik had er zin in en het was helemaal prima. Ik herkende me niet in moeders die hier moeite mee hadden. Ik explodeerde van trots en ik was er van overtuigd dat ze er helemaal klaar voor was. Ze startte direct na de zomervakantie, omdat zij in juli jarig is. School wilde dat ze eerst zou wennen, maar ik heb haar gelijk volle dagen laten gaan. Ik voelde gewoon dat ze er klaar voor was. De eerste ochtend lieten we haar lachend achter en op dag twee wilde ze al met een vriendinnetje spelen. Inmiddels zit ze in groep 4 en gaat ze elke dag lachend naar school. Ziek zijn doet ze niet aan en vakanties zijn eigenlijk maar stom.

En nu Luan… In oktober wordt mijn kleine vriendje 4 en vandaag mocht hij voor het eerst wennen. Vraag me niet waar het vandaan komt, maar bij Luan sta ik er zoooo anders in. Ik vind het mega spannend en ben veel minder zelfverzekerd dan met Livia. Luan is klein van stuk en wordt altijd jonger geschat. Deze week schatte een collectante hem nog 2,5. Dat sloeg nou ook weer nergens op, maar toch, hij is klein. Vanmorgen gierden de zenuwen door mijn lijf en Luan snapte er allemaal niks van. Hij had geen idee dat hij naar de basisschool ging of hij deed of hij geen idee had, dat kan ook natuurlijk. Livia was helemaal hyper en wilde alles regelen. Toen Luan het schoolplein opliep met zijn Cars rugzakje voelde ik al een traantje prikken en toen begon een klein drama. Voor mij dan, want de juf zal dit vaak genoeg meemaken. Luan was helemaal in tranen en hield zijn armen stijf tegen zijn lijf zodat ik zijn rugzak niet af kon doen. Hij zag het helemaal niet zitten en oh wat was hij klein tussen de rest. Vanbinnen ging ik kapot, maar voor Luan wilde ik me groot houden. Het liefst had ik hem weer uit de klas getrokken en mee naar huis genomen. Eenmaal thuis kropen de uren voorbij en wilde ik stiekem voor het raam gaan gluren. Ik voelde me heel erg verdrietig, maar ik wist ook dat het nergens op sloeg. Hallo je kind gaat naar school. Niks om verdrietig om te zijn, maar toch voelde het zo slecht haha.

Ik vind het zo gek dat ik dit nooit bij Livia heb gehad. Ik ben op haar altijd super trots en ik weet gewoon dat ze het allemaal wel regelt. Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het goed doet op school en dat ze blij is. Van het begin af aan al. Hoe kan het dan dat het met Luan zo anders is? Komt het omdat het een jongen is? Of misschien omdat hij de jongste is? Of misschien omdat hij er echt nog niet klaar voor is? Ik snap er af en toe niks van en het is deze week veel door mijn hoofd gegaan. Ik word hier eerlijk gezegd best onzeker van en ik heb me nog nooit zo kwetsbaar als moeder gevoeld. Doe ik het allemaal wel goed? Had ik niet dit of dat moeten doen? Ja ik ben er maar druk mee haha.

Waarschijnlijk moet ik hier gewoon even doorheen en is het de zoveelste fase. Ik ga er maar vanuit dat hij over een paar weken lachend naar school gaat en binnen no time de stoere Luan is die ik thuis ken, maar pffff wat is moeder zijn af en toe toch een toestand. Mijn oma zei altijd: kleine kindjes, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Dat wordt dus nog wat. Top!

P.s. Ik heb niet eens een foto gemaakt en daar baal ik nu dus als een stekker van.

Add a comment

Geef een reactie