Blogs

Editor’s Note Muriël: Waar blijft de tijd?!

Ik werd vannacht wakker met een heel gek gevoel. Er spookte van alles door mijn hoofd en mijn hele leven kwam voorbij. Van mijn jeugd, tot het moment waarop ik moeder werd tot het heden, want jeetje de tijd gaat snel! Livia wordt zondag 7 jaar! 7 jaar! Ik kan me het moment waarop ik erachter kwam dat ze in mijn buik zat nog zo goed herinneren. Ze was een grote (gewenste) verrassing tijdens mijn verjaardagsfeestje. Ik werd 27 en dacht dat ik ongesteld was geworden. Ik voelde me rot, maar er stond binnen een uur 20 man voor de deur. Pffff dacht ik of ik zeg het af of ik ga dronken worden. Het werd het laatste… Oeps, want de dag erna was ik opeens niet meer ongesteld. Toch maar een test gedaan en ja hoor zwanger. Nu ik dit type voelt het als gisteren. Ik was licht in paniek, want ik zag het niet aankomen, maar ook dolgelukkig. Na ruim 9 maanden was ze er eindelijk, mijn mini meisje Livia. Toen begon het avontuur en wat is dat avontuur snel gegaan. Eerste keer kinderdagverblijf, eerste keer rollen, eindelijk zitten, lopen en ga zo maar door. Vanaf het moment waarop ze 4 werd en naar de basisschool mocht, ging alles helemaal in een sneltreinvaart:

  • De eerste dag basisschool – slik wat wordt ze groot!
  • Eerste schoolreisje – jankend de bus uitzwaaien.
  • Eerste keer bij een vriendinnetje spelen – yes ze vinden haar leuk!
  • Eerste kerstdiner op school – zo zoet!
  • Over naar groep 3 – wow nu wordt ze echt groot
  • Haar lange haar dat tot haar billen kwam – dit was stiekem een droom van mij haha
  • Leren lezen – veel, heel veel thuis oefenen
  • Alleen buiten spelen – 5 keer per dag staat er een vriendje of vriendinnetje voor de deur: “Mag ik met Livia spelen?!”
  • Eindelijk zwemdiploma A en B – Trots!
  • En nu over naar groep 4 en bijna 7 jaar – Waar is mijn kleine meisje gebleven?!

Ik heb twee kids, een jongen en een meisje, wat een rijkdom! Ik blijf het bizar vinden hoeveel ik van die twee houd. Ze zijn zo anders, maar lijken in veel dingen ook op elkaar. Eigenlijk al van baby af aan verschillen die twee zo van elkaar. Livia is een echt meisjes meisje en draagt het liefst jurkjes of rokjes en vraagt nu al of ze mijn schoenen mag hebben als ze later groot is. Luan is daarentegen een echte jongen. Een van zijn eerste woordjes was auto en inmiddels heeft hij een wagenpark waar je u tegen zegt. Het is dan ook een eeuwige strijd als ze samen voor de tv zitten. Luan wil Ninjago kijken en Livia wil dansen op Kinderen voor Kinderen. Livia wint meestal de strijd en nadat Luan met een zuur gezicht toekijkt hoe Ninjago wordt uitgezet, danst hij na een tijdje toch maar vrolijk mee. Wel het liefst met zijn Ninja zwaard natuurlijk.

Ik weet niet of dit herkenbaar is, maar ik houd op de een of andere manier van allebei anders. Tuurlijk houd ik van allebei evenveel, maar op Livia ben ik enorm trots. Ik herken veel dingen van mezelf in haar en ik vind haar gewoon super cool. Op Luan ben ik verliefd. Ik kan helemaal smelten als hij naar mij lacht. Dat laatste is soms serieus een probleem. Ik vind het veel lastiger om boos te worden op hem. Dit heeft Livia ook door en die denkt dan weer dat ik Luan liever vindt. Ze zit in een super gevoelige fase, ze is snel gekwetst en kan erg verdrietig worden om kleine dingetjes. Dit herken ik ook wel van mezelf. Heb ik nog steeds last van haha. Wat bij mij het beste werkt, is om me zo snel mogelijk aan het lachen te maken. Dit werkt bij Livia gelukkig ook en dan zegt ze vervolgens: “Mama je bent de liefste en gelukkig kunnen wij nooit lang ruzie maken”.

Toen ik zwanger was van Luan hoopte ik stiekem op een meisje, maar jeetje wat ben ik intens gelukkig dat ik nu een dochter EN een zoon heb. Beter kan gewoon niet en er valt altijd wat te beleven. Het ene moment doe ik mijn laptop open en hoor ik meisje Djamilla vertellen welk slijm het allerbeste is en het andere moment val ik over de ninja zwaarden en Cars auto’s.

Vorige week was haar feestje voor haar schoolvriendinnen (zo leuk!) en zondag vieren we het met familie en vrienden. De voorbereidingen zijn in volle gang en het maakt me emotioneel en zo gelukkig. Ik ben zo benieuwd wat de toekomst gaat brengen en vind het stiekem best wel eng. Er komt zoveel op kids af tegenwoordig. Mijn missie is om Luan en Livia zo puur mogelijk te houden. Ik wil dat ze doen waar ze blij van worden en altijd respect hebben voor iedereen. Laat ze maar zo lang mogelijk kind zijn en ver van de grote boze wereld wegblijven. Best een challenge, maar gelukkig zijn ze van nature – al zeg ik het zelf-  lief voor de wereld, zichzelf en de mensen om zich heen.

En nu weer door met de party preps, want Livia herinnert me er elke dag aan hoeveel nachtjes ze nog moet slapen tot haar verjaardag en dat is er nu dus nog meer één!

Liefs,

Muriël

Add a comment

Geef een reactie