Blogs

Editor’s Note Muriël: Niet te bevatten

Het is vandaag maandag. Een nieuwe werkweek is begonnen en die altijd lastige maandagochtend is achter de rug. Vanmorgen was een extra pittige, want ik voel me belabberd en de kinderen waren vervelend. Ik hoorde mezelf meerdere keren in gedachten zeggen dat ik soms zooo moe van ze wordt. Mama ik wil dit, mama ik wil dat, mama mama mama. Toen er vlak voor we de deur uitgingen een ruzie ontstond over schoenen (Luan wilde zijn regenlaarsjes niet aan) was ik er klaar mee. Ik ben de deur uitgelopen en ze hobbelden achter me aan. Toen de lift beneden stopte en Livia nog even extra haar haren wilde checken voor ze uitstapte ‘trok’ ik haar uit de lift en zei ik dat het nu echt klaar was met treuzelen. Zij zei au alsof ik haar echt pijn deed en mijn hoofd stond op onweer. Toen stond ik oog in oog met mijn lieve buurvrouw die stiekem moest lachen en ons een fijne dag wenste. Eindelijk zaten we in de auto richting school. Poeh wat ben ik blij als ik jullie allebei heb afgezet dacht ik nog.

Nu een paar uur later mis ik ze enorm, want jeetje wat heeft de afschuwelijke gebeurtenis in Oss een impact gemaakt op mij en alle andere ouders. Afgelopen donderdag was een dag waarop alles anders voelde. De hele dag ging het in de vriendinnen groepsapp over dit drama. We waren er allemaal zo van geschrokken en van slag van. En nog steeds, want elk nieuwsbericht dat ik lees grijpt me bij de keel.

Allemaal brengen we onze kids meerdere keren per week naar school, de crèche of opa en oma. Elke keer gaat dit gepaard me de nodige stress en nooit sta je er bij stil dat dit misschien wel de laatste keer is dat je ze zag. Je gaat er gewoon vanuit dat alles goed gaat. Hoewel ik altijd de kriebels krijg als ik een ambulance hoor of als ik gebeld wordt door het kinderdagverblijf. Altijd gaat er een ‘oh nee het zal toch niet’ door me heen en elke keer ben ik weer opgelucht als het iets kleins is. Dit weten de lieve juffen maar al te goed, want ze beginnen altijd met: ‘Geen zorgen niks aan de hand’. Onvoorstelbaar is het om te bedenken dat ouders vorige week wel dat vreselijke bericht hebben gekregen hoewel zij dachten dat hun kindjes veilig in de klas zaten. Onvoorstelbaar is het om te bedenken dat één gezin gewoon twee kindjes heeft verloren en een derde kind zwaargewond in het ziekenhuis heeft liggen. Onvoorstelbaar is het om te bedenken dat de leidster er alles aan heeft gedaan ‘haar kindjes’ te redden. Alles aan dit drama is onvoorstelbaar. Het is gewoon niet te bevatten wat het met je doet als je zulk verschrikkelijk nieuws krijgt.

En nu zit ik me dus toch ietwat schuldig te voelen achter mijn laptop. Waarom moest ik nu toch weer zo stressen vanmorgen? De ochtenden zijn gewoon niet echt aan mij besteed, maar kom op hey verman jezelf toch eens een keer en laat alles soepel verlopen. Doe alles met een lach en sluit elke ochtend af alsof het de laatste kan zijn. Vanaf nu ga ik het proberen, echt! Ik beloof niet dat het altijd goed zal gaan, maar zoals vanmorgen mag niet meer. Ik houd zielsveel van mijn kindjes en zij laten mij altijd lachen zelfs als ik denk dat het lachen me vergaan is. Moeder zijn is het mooiste wat er is en dat moeten we koesteren. Er kan namelijk een dag komen -en ik hoop uit de grond van mijn hart dat deze nooit komt – waarop alles in een klap anders is en nooit meer hetzelfde zal zijn.

En nu ga ik aftellen tot haf 6, want dan mag ik die twee kleine draken weer knuffelen en dan maken we er een mooie avond van alsof het de laatste is!

P.s. deze foto is duidelijk niet van vanmorgen, maar zo ga ik het voortaan doen ;-).

Add a comment

Geef een reactie