Blogs

Corine Haacke gooit het roer om: 'Maar ik dacht dat het zo goed ging'

Samen met dochtertje Lila Bear, man Robin, hond Percey en konijn Pixie woont Corine in Amsterdam. Ze kan geen dag zonder koffie, dierenprintjes of humor en ze is een creatieveling in hart en nieren. Dagelijks balanceren tussen ondernemen en moeder zijn, is haar grootste uitdaging. In 2007 startte ze het tassenmerk Cavalier, maar drie jaar geleden, tijdens haar zwangerschap, vond ze pas echt haar passie door het ontwerpen van panterprint babyslofjes, schoenen en matching luiertassen. Cavalier Mama, Baby & Kids was geboren!

mijn dagelijkse uitdrukking

mijn dagelijkse uitdrukking

‘Maar ik dacht dat het zo goed ging?’, krijg ik steevast te horen als ik vertel dat ik, al dan niet tijdelijk, gestopt ben met mijn schoenen- en tassenmerk Cavalier. Ja, het ging ook goed. Fantastisch, zelfs. Met Cavalier dan. Met mij namelijk niet. Achter de schermen speelt er altijd meer dan op die foto die je in een magazine ziet. Om bij het punt te komen dat je fantastisch kunt noemen, dat Cavalier in alle bladen stond, het bekendheid begon te genereren bij het grote publiek, dat op de crèche van m’n dochter een stuk of tien kindjes in Cavalier schoenen liepen, is een veldslag geweest. Een veldslag in een oorlog die nog lang niet was gewonnen. Een battle die z’n tol heeft geeist op mij, zowel fysiek als emotioneel. En je kon me op-ve-gen. Ik had de energie van een volle luier en de motivatie van een gegrilde zalm.0
Photo Diary Corine Haacke The Mom (5)

omdat behind the scenes alles altijd anders is…

omdat behind the scenes alles altijd anders is…

Steeds vaker zat ik met allerlei ‘dingetjes’ bij de huisarts. Kwam thuis met hoge koorts na stressvolle dagen. Lag op kantoor zo vaak met m’n hoofd op m’n toetsenbord dat ik botox nodig heb om de qwerty uit m’n voorhoofd te verwijderen. Thuis was ik niet meer de hyperactieve gezellige mama en vrouw, mijn geduld was op en als de wekker ‘s ochtends ging, stak ik die het liefst in brand.
Photo Diary Corine Haacke The Mom (2)

Met Belen, mijn Spaanse rechterhand. Ik mis haar nog elke dag! Gelukkig bestaat Facetime.

Met Belen, mijn Spaanse rechterhand. Ik mis haar nog elke dag! Gelukkig bestaat Facetime.

In tien jaar Cavalier heb ik veel hoogtepunten en diepe dalen gekend. Het was immens zwaar, maar so worth it want ik haalde zo veel voldoening uit het creeeren van prachtige tassen, uit het zien van een kindje op straat dat in mijn schoentjes voorbij huppelde. Mijn productie bracht mij van China naar Italie, van Brabant naar India en Spanje. Ik heb alles, maar dan ook echt alles geleerd over schoenen en tassen. Ben de nerd die weet waarom het ritsje van jouw tas twee centimeter te laag zit en kan een fabriek herinrichten zodat de productie soepeler verloopt. Maar. Uiteraard is er een maar. Om Cavalier op standje ‘fantastisch’ te houden waren er grote veranderingen en investeringen nodig. Samen met mijn Spaanse rechterhand Belen zat ik middenin een zoektocht naar nieuwe fabrieken want de huidige kon de groei niet aan. Ook had ik een onderbuik gevoel dat het daar achter de schermen rommelde. Leveringen, voorraad, retailers achterna zitten voor betalingen, het hoort er allemaal bij. Ik sprong een immens gat in de lucht toen we gingen samenwerken met een nieuwe verkoopagent, die Cavalier bij de topwinkels wist neer te leggen. Toch zat ik een half jaar later bij diezelfde agent huilend aan tafel.

Mijn huisarts vertelde me dat ik overspannen was, waarschijnlijk al een burn-out had. Dat ik vrij moest nemen van mijn werk. Toen ik begon te onderhandelen met haar over hoeveel uren ik kon werken drong het tot me door dat ik gekke Henkie aan het worden was. Tegelijkertijd besefte ik wat mijn allergrootste innerlijke conflict was; ik wilde een business runnen die meer dan fulltime aandacht van mij (ver)eiste. Ik wilde een supermama voor mijn kind zijn, tijd voor haar vrij houden, zoveel mogelijk van haar genieten. Ik wilde dus teveel. Door de huisarts werd ik doorverwezen naar een soort burn out therapeut waar ik na tien minuten gillend de deur uit wou rennen. Ik geef nog liever een full body massage (met olie!) aan de Gruffalo dan dat ik nog één keer adviezen aan moet horen als: ‘Ga elke dag iets leuks afspreken met een vriendin’. Al mijn vriendinnen werken en los daarvan, het laatste wat ik nu wil doen is kletsen en theetjes leuten. Toch moest er nodig iets veranderen in m’n leven. Dat gebeurde ook, mijn goede vriendin en zakenpartner Belen kwam met de mededeling dat ze een baan aangeboden had gekregen in haar hometown, Sevilla. Ja, in Spanje. Een maand later zwaaide ik haar uit op het vliegveld. Had ik al gezegd dat je me kon opvegen? Treur niet, dit sneue verhaal heeft een vrolijk einde.
Photo Diary Corine Haacke The Mom (4)

Afscheids etentje van Belen. Ik huil niet hoor, ik heb iets in m’n oog… of zoiets.

Afscheids etentje van Belen. Ik huil niet hoor, ik heb iets in m’n oog… of zoiets.

Als alles veranderd, verander dan alles, staat geschreven op de kaft van een boek dat al jaren in m’n kast ligt. Nooit gelezen, dat boek, maar die zin is me altijd bij gebleven. En dat ging ik nu doen. Ik ging alles veranderen. De zakelijke rompslomp, de stress en de lange uren hadden mijn passie, creativiteit en liefde voor mijn merk Cavalier knock-out geslagen. Met een dochter en een man die één a twee keer per week in het buiteland zit, elke week, valt het niet mee om momentjes van rust te vinden om even grip op de zaak te krijgen. Maar had ik de cojones om tien jaar van m’n leven in te laten slapen? Lange tijd niet. Zelfs niet met de diagnose ‘overspannen’ op zak. Tot ik op een maandagochtend voor me uit zat te staren achter mijn computer in mijn kantoor. Belen woonde inmiddels in Spanje. De energie opbrengen om klanten te mailen, de fabrieken te bellen, uberhaupt iets af te vinken van mijn to-do lijst, daar kreeg ik spontaan weer een koortsachtig hoofd van. Ik zette redelijk wezenloos een out-of-office reply aan. Gooide m’n telefoon in een hoek. Hardop zei ik letterlijk –en excuseer mijn taalgebruik- ‘Fuck it, ik ga tekenen’. Wenskaarten, stationery producten, tassen, alles wat ik kon bedenken. Ken je die scene uit Forrest Gump waarin hij op een dag begint te hardlopen en niet meer ophoudt? Dat was ik, maar dan met pennen en tekenvellen en m’n trouwe vrienden Adobe Illustrator en Photoshop.

Ik besloot mijn wenskaart designs weer op te pakken.

Ik besloot mijn wenskaart designs weer op te pakken.

Na twee weken Gump-achtige taferelen, inmiddels lijkbleek met vierkante computer ogen en een krampende hand van het tekenen, werd me iets duidelijk. Ik kon mezelf ‘fixen’. Theetjes drinken en thuis zitten waren niet de oplossing. Doorgaan met Cavalier was niet de oplossing.
Mijn prachtige dochter zien opgroeien en werk waar ik gelukkig van word, dat is de oplossing. Ik nam m’n dochter mee op pad in ‘ons’ mooie Amsterdam. Genoot van die paar zonnestralen die de Nederlandse zomer ons biedt. Zat ‘s avonds m’n vers ontworpen wenskaarten te beglitteren. Ik werd weer ik.
Photo Diary Corine Haacke The Mom (10)
Photo Diary Corine Haacke The Mom (9)

Hashtag momlife. Thuis op de grond, bij Pride Amsterdam, en schoentjes en tasjes uitzoeken bij mama op kantoor.

Hashtag momlife. Thuis op de grond, bij Pride Amsterdam, en schoentjes en tasjes uitzoeken bij mama op kantoor.

Niet veel later zat ik in tranen aan tafel bij mijn verkoopagent. Ik wilde niet stoppen met Cavalier maar ik zag geen andere uitweg, ik moest kiezen voor m’n gezin en m’n gezondheid. Het enige waar ik op kon hopen was enig begrip van haar kant. Dat was er. Dat was er op zo’n fijne manier dat ik in de auto op de terugweg wederom zat te huilen als een peuter die tandjes krijgt, maar dan uit dankbaarheid voor haar begrip en omdat ik me besefte dat ik zojuist een decennium van m’n leven had afgesloten. Al dan niet tijdelijk.
Photo Diary Corine Haacke The Mom (14)

Photo Diary Corine Haacke The Mom (15)

Naar Mallorca. Legday op het strand. Met m’n kleine alles.

Naar Mallorca. Legday op het strand. Met m’n kleine alles.

Alsof het zo moest zijn hadden we een vakantie in de planning de daaropvolgende maand. Twee weken Mallorca. Elke dag bij m’n dochter. Elke dag zon, zee, strand. Lekker eten, uitslapen en uitrusten. Voor zover je met een drie-jarige mini-tiener kunt uitrusten.
Photo Diary Corine Haacke The Mom (18)
Photo Diary Corine Haacke The Mom (19)

1&2: family time. 3: oh eeenig, er zijn hier ook springkussens.

1&2: family time. 3: oh eeenig, er zijn hier ook springkussens.

Genieten, dat deed ik, alhoewel er genoeg momenten waren dat ik even moest slikken om de beslissing die ik had genomen. Eenmaal thuis besefte ik dat ik op de goede weg zat maar dat ik nog heel wat kilometers af moest leggen. Mijn beste vriendinnetje deed een schepje bovenop de jij-komt-er-wel-weer-oplossing; voor mijn verjaardag gaf ze mij een week vakantie met ons tweetjes. Zonder kids. Zonder man. Hal-le-lu-jaaaaah.

Add a comment

Geef een reactie