Blogs

Corine Haacke maakt zich op voor de volgende grote stap

Samen met dochtertje Lila Bear, man Robin, hond Percey en konijn Pixie woont Corine in Amsterdam. Ze kan geen dag zonder koffie, dierenprintjes of humor en ze is een creatieveling in hart en nieren. Dagelijks balanceren tussen ondernemen en moeder zijn, is haar grootste uitdaging. In 2007 startte ze het tassen -en schoenenmerk Cavalier en kort geleden besloot zij (tijdelijk) de stekker eruit te trekken. In haar blog schrijft ze over herkenbare mama topics. 

Haar jurkje heeft ze zelf uitgekozen. Grijs met roze. Uiteraard met een licht glittertje erin want ja, kind van d’r moeder. Trots staat ze in de keuken en vraagt ze of we al naar de basisschool gaan want ze is klaar met omkleden. Zelfs haar schoenen zitten aan de juiste voeten, geen ‘bananenvoeten’ te bespeuren. Jammer, dat was altijd zo schattig. De grote basisschool voor grote kindjes. Ik ben er nog helemaal niet klaar voor, want voor mijn gevoel zat ik een maand geleden nog op diezelfde keukenvloer haar eerste stapjes te filmen als tien maanden oude dreumes. Dát vond ik al te snel gaan, laat staan dit moment dat opeens is aangebroken als een donderslag bij een heldere hemel vol met regenbogen. Ik smeer haar broodje, een doublesandwich, zoals ze die noemt, met kaas en kipfilet. Schenk haar sapje in. Kijk haar net iets te vaak melancholisch aan waardoor ze me vraagt, ‘wat is er, mama?’. ‘Niks schat, ik vind je gewoon lief’, mompel ik terug. ‘Ik ben groot geworden he?’, vraagt ze me, alsof ze mijn gedachten kan lezen. Soms krijg ik daar echt de kriebels van, die kleine Uri Geller heeft me altijd door. ‘Ja, super groot’, lach ik terug.

Ik kleed me snel om terwijl ze haar doublesandwich op eet en drink m’n laatste slokken koffie aan tafel. ‘Hebben ze kindjes koffie op de basisschool?’ vraagt ze me, zeer serieus. ‘Nee, ik denk het niet, maar weet je wat? Wij gaan straks samen koffie drinken. Krijg jij een kindjes koffie’. ‘Okee. We moeten gaan mama dalijk zijn we te laat’. Oh wat erg, dit kind kent me echt veel te goed. Ze pakt haar roze dalmatier rugtasje en staat bij de deur.

De basisschool ligt nog geen twee honderd meter van onze voordeur vandaan. Ik trek de deur achter ons dicht en voel gelijk haar handje in het mijne. Een gespannen, lief, klein handje. Doe m’n best om het niet fijn te knijpen want het liefst laat ik dat handje nooit meer los. Trots kijk ik naar mijn kleine, grote meisje. We lopen door de poort van de school en ze houdt m’n hand nog wat steviger vast. Met m’n hart in m’n keel til ik haar op. Nog even een knuffeltje. Dan gaan we naar binnen.

Sjezus, kun je je voorstellen hoe dat gaat als ze over een half jaar echt naar de basisschool gaat? Dit was slechts het intake gesprek… Op naar de koffietent met z’n tweetjes.

Blog-Corine-The-Mom-de-basischool

Add a comment

Geef een reactie